Mijn naam is Jacco Snoek, ik ben 43 jaar oud en ben geboren in Rotterdam waar ik tot mijn 25ste heb gewoond en vervolgens ben ik met mijn vrouw samen gaan wonen in Schiedam. Als kleine jongen deed ik vroeger aan vechtsport wat ik tot mijn 18e heb beoefend. Ik ben een keer open Nederlands kampioen geweest en ik heb ook mijn zwarte band behaald. Omdat ik een andere uitdaging zocht ben ik vervolgens gaan hardlopen, eerst met kleine loopjes en vervolgens ook de Marathon. Deze heb ik o.a. in Rotterdam maar liefst 8 keer voltooid. Hardlopen heb ik met veel plezier gedaan totdat Corona zijn intrede deed en ik ook daar mijn motivatie voor kwijt raakte.
Mijn Jongste dochter Romy wilde al heel lang op voetballen en nadat we bij een aantal clubs wat rondgekeken hadden, besloten we Romy in te schrijven bij PPSC. Met de inschrijving kwam ook de vraag of je als ouder iets wil betekenen voor de club. Via via kreeg ik te horen dat ze nog een trainer zochten voor bij de onder 11 zo ben ik het voetballen ingerold. Mijn oudste dochter Lisanne wilde ook wel gaan voetballen en ook haar hebben we ingeschreven bij PPSC. Het eerste jaar heb ik uiteindelijk de MO11-2 gedaan, de eerste fase van dat seizoen eerst als 1 team samen met Selma en Mady. Maar omdat de groep vrij groot was, hebben we er 2 teams van gemaakt: Selma en Mady de MO11-1 en ik samen met wat hulp van Stefan de MO11-2. Het was een erg leerzaam jaar waarin ik zelf een hoop heb geleerd. Mede door Stefan ben ik zelf ook gaan voetballen in een 7 vs 7 team bij de buren van Excelsior ‘20 wat ik tot de dag van vandaag nog steeds doe. Het seizoen erna ben ik, omdat Romy naar de onder 13 ging, overgestapt naar een team dat op een heel veld voetbalt. Groter veld betekent meer speelsters en ook een andere manier van trainen. Het werd dat jaar de MO13-3. Dat heb ik een seizoen gedaan met Marc Visscher, het was een seizoen met ups en downs maar uiteindelijk ook leuk en leerzaam om te doen. Ondertussen ging ik ook meer dingen voor PP doen.
Ik ging wedstrijden fluiten wat ik ook erg leuk vind, eerst alleen de potjes voor de teams waar mijn dochters in spelen en later ook gewoon voor allerlei andere teams.
Daarnaast ging ik ook helpen bij andere vrijwilligers taken: van het verdelen van de materialen aan de start van het seizoen tot het helpen bij de Jeugdmiddag aan het eind van het seizoen.
Het seizoen erop kreeg ik de MO13-2. Met de ervaring die ik had van het seizoen ervoor ging mij dat een stuk makkelijker af. In dat seizoen heb ik ook een trainerscursus gevolgd namelijk UEFA C en met succes afgerond. Daar heb ik veel dingen geleerd waar ik nog steeds handig gebruik van maak.
Dan komen we aan bij het huidige seizoen waarin ik wederom de MO13-2 onder mijn hoede heb. De 1e fase verloren we alles in de 2e klasse en werden we in de 3e klasse geplaatst. Daar wonnen we al onze wedstrijden glansrijk en werden zowaar fase kampioen, dat was ook heel leuk om mee te maken. Het leukste als trainer is gewoon om het plezier en de bepaalde progressie als team en individueel mee te maken, hoe groot of klein deze ook mag zijn. Kortom ik hoop nog veel seizoenen als leider/trainer op zaterdag langs de lijn te kunnen staan want dat is naast het zelf voetballen toch het leukste wat er is.
